Το Δωμάτιο της Έλσας
θεατρικός μονόλογος του Δημήτρη Αλεξάκη
σε σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπάνου
με την Χριστίνα Μαξούρη (Δευτέρα, Τρίτη)
και την Παρασκευή Πατελάκη (Τετάρτη, Πέμπτη)
στο project space του 6 D.O.G.S. μέχρι τις 6 Απριλίου
Η ΟΜΆΔΑ
Η θεατρική ομάδα Το Κόκκινο Δάσος δημιουργήθηκε το 2008 από τη Φωτεινή Μπάνου και τον Δημήτρη Αλεξάκη.
Τον Ιούνιο του 2009, παρουσίασε στη Γερμανική Σχολή Αθηνών Το Κόκκινο δάσος, ονειρικό έργο για 15 ηθοποιούς εμπνευσμένο από το πυρηνικό ατύχημα που σημάδεψε, το 1986, την περιοχή του Τσερνόμπιλ.
Το Μάρτιο του 2010, συμμετείχε στις «Αναγνώσεις» του Εθνικού Θεάτρου με το έργο Παραμύθι της κίτρινης χώρας, παραμύθι μιας χώρας που, κάποιο πρωί, ξύπνησε χωρίς κατοίκους.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΈΣ
κείμενο: Δημήτρης Αλεξάκης
σκηνοθεσία: Φωτεινή Μπάνου
εικαστική επιμέλεια: Utopia
σκηνικά, κοστούμια, φωτισμοί: Ευαγγελία Θεριανού, Ελένη Αηδόνη, Θάλεια Βελεγράκη
σχεδιαμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα, Χριστίνα Καμμά
πήλινα ομοιώματα: Ελένη Ξυλούρη, Εύα Τσαμπάση, Εύη Εκμεκτσίογλου
παίζουν:
Χριστίνα Μαξούρη (Δευτέρα, Τρίτη)
Παρασκευή Πατελάκη (Τετάρτη, Πέμπτη)
ΣΗΜΕΊΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΈΤΗ
Το Δωμάτιο της Έλσας γράφτηκε με αφορμή ένα γράμμα που βρέθηκε μια μέρα, όχι τυχαία, στα χέρια του Δημήτρη. Στο γράμμα αυτό, μια κοπέλα που πάσχει από σχιζοφρένεια απευθύνεται στον θεραπευτή της. Του μιλάει για τα φάρμακα και τις παρενέργειές τους, για την οικογένειά της, για την επιθυμία της να ζήσει φυσιολογικά και να εργαστεί στα καλλιτεχνικά επαγγέλματα. “Η σκηνή είναι εκεί και με περιμένει να την κατακτήσω”, γράφει. “Είμαι ακόμα ζωντανή.”
Η επιθυμία να δώσουμε φωνή σ΄ αυτή την κοπέλα, αλλά και σε κάθε Έλσα, άρχισε από εκείνη τη μέρα να μεταδίδεται στην ομάδα του Κόκκινου Δάσους με μια αόρατη σκυτάλη που περνούσε από χέρι σε χέρι.
Μελετώντας το κείμενο του Δημήτρη, διαμορφώθηκε σιγά σιγά μέσα μου η εικόνα μιας εξέδρας που θα φώτιζε όλες τις σκηνές του έργου · η εξέδρα ως σχεδία, κρεβάτι, σπίτι, δωμάτιο, βάθρο, νησί, πλανήτης, οικογενειακό τραπέζι, φέρετρο, κάθισμα, κατάστρωμα, και τελικά ως σκηνή αναδεικνύει τον απειροελάχιστο χώρο της Έλσας, το εδώ και το εκεί της.
Πάνω σ΄ αυτή την εξέδρα, η Έλσα, ως κούκλα και δημιούργημα των άλλων, ζωντανεύει την ιστορία της. Στην αρχή μέσα από έναν εμμονικό εφιάλτη, μια καταιγιστική επίθεση φωνών. Στη συνέχεια καταφεύγοντας στο παιδικό δωμάτιο και στα παιχνίδια του, αναζητώντας κάποιες όμορφες στιγμές αλλά και την άκρη του νήματος. Η αναζήτηση την οδηγεί πάλι στον εφιάλτη.
Στη μέση του έργου ανοίγεται ένα μικρό ξέφωτο: ο έρωτας κι ο ψίθυρος που μοιράζεται με μια άλλη κοπέλα.
Αφήνοντας για λίγο πίσω της τις φωνές, συνειδητοποιεί ότι έχει γίνει έρμαιο του λόγου των άλλων, το αποδέχεται, και προσπαθεί να χτίσει ένα σύστημα άμυνας απέναντι στο περιβάλλον της, για να οδηγηθεί, τέλος, στη γραφή. “Προσπαθώ να γράψω την ιστορία μου. [...] Θέλετε να την ακούσετε;” Μας θυμίζει εδώ τα λόγια της Γουίνι στις Ευτυχισμένες μέρες: “Φυσικά υπάρχει η ιστορία μου όταν όλα τ΄ άλλα μ΄ εγκαταλείπουν.”
Φωτεινή Μπάνου
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011
ΤΟ ΈΡΓΟ
Είστε η οικογένειά μου.
Κάθεστε στο σαλόνι του σπιτιού, στο νησί, τα παράθυρα είναι μισάνοιχτα, φυσάει λίγο απόψε κι ακούγεται απ΄ τον κήπο ο ήχος του αέρα στα δέντρα.
Από πιο μακριά ακούγεται η θάλασσα.
Κάθεστε στο σαλόνι, γύρω μου, καπνίζετε, πίνετε, μπορεί πού και πού να ρίχνετε μια ματιά στην τηλεόραση, αλλά κυρίως μιλάτε.
Μιλάτε.
Μιλάτε ακατάπαυστα.
Τα μάτια σας είναι καρφωμένα σε μένα.
Με λένε Έλσα, είμαι 17 ετών, έχω κουλουριαστεί στον καναπέ, στο κέντρο του σπιτιού, είμαι ακίνητη, τα μάτια μου είναι κλειστά, ερμητικά κλειστά, και σας ακούω.
“Μίλησέ μας Έλσα.
Έλσα;
Έλσα!
Ακούς;
Είμαστε όλοι εδώ...
Ο Γιάγκος, ο Πέτρος, η Βαρβάρα, ο Αργύρης, η θεία σου η Όλγα, ο Αριστείδης, όλοι οι άνθρωποι που σ΄ αγαπάνε, Έλσα. Μη φοβάσαι.
Είμαστε εδώ επειδή σ΄ αγαπάμε!
Μίλησέ μας Έλσα.
Πες μας.
Γιατί κλαις; Γιατί γελάς; Τι έχεις;
Γιατί φωνάζεις έτσι κορίτσι μου;
Έλα λίγο πιο κοντά μας Έλσα.
Κάτσε εδώ, Έλσα.
Πες μας...
Όλοι εδώ σ΄ αγαπάμε...”
*
Το Δωμάτιο της Έλσας, θεατρικός μονόλογος για μια ηθοποιό, 20 κούκλες κι ένα καράβι, μιλάει για ένα κορίτσι που είδε μια μέρα τα παιδικά της χρόνια να πέφτουν στο κενό, για το μακρινό ταξίδι που άρχισε τότε, για μια μεγάλη και για μια μικρή αδερφή, για "πολύχρωμες ψυχές, από χαρτί, που σκίζουν εύκολα", για μια μικροσκοπική χώρα που, με μικροσκοπικά δόντια, καταβρόχθιζε τα παιδιά της, για 254 ημέρες σιγής και για την "ασθένεια των φωνών"... Για μια ασθένεια για την οποία, συνήθως, δε μιλάμε.
2 ΛΌΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΗ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΟ ΈΡΓΟ
«Εννιά μονόλογοι, ήπιοι και νοσταλγικοί, που [...] υψώνονται σε βουβές κραυγές πόνου και διαμαρτυρίας, γεμάτες αξιοπρέπεια. Με γλώσσα απλή [...], όπως αυτή που χρησιμοποιείται στα παραμύθια, [...] οι άνθρωποι της πόλης του Πριπιάτ προσπαθούν να φτιάξουν ξανά το παζλ της ζωής τους και να συνεχίσουν.»
«Ο συγγραφέας αντιμετωπίζει με λυρική διάθεση την απώλεια και εστιάζει εντέχνως στην πρόκληση συναισθημάτων [...], στη διάθεση του ανθρώπου να φυλάει [...] αυτό που κάποτε υπήρξε το καταφύγιό του, είτε πρόκειται για μια πόλη, είτε για έναν άνθρωπο.»
Ειρήνη Μ. Μουντράκη (από την παρουσίαση του έργου Παραμύθι της κίτρινης χώρας στις «Αναγνώσεις 2010» του Εθνικού θεάτρου)
«Το Παραμύθι της Κίτρινης Χώρας του Δημήτρη Αλεξάκη, [...] είναι ένα ποιητικό παραμύθι, δηλαδή ένα, πράγματι, καλό (με την αρχαία «εύμορφη» έννοια της λέξεως) ποιοτικό θέατρο. Θέμα του έργου η πυρηνική έκρηξις στον αντιδραστήρα του Τσερνόμπιλ.»
«Ένα πολύ επικίνδυνο θέμα γιατί ο δημιουργός του έργου κινδυνεύει ανά πάσα στιγμήν να μετατραπεί κι αυτός σε θύμα, μαζί με τα εκατομμύρια των αμέσων ή εμμέσων θυμάτων κάθε πυρηνικής καταστροφής. [...] Κι εκεί είναι το κατόρθωμα του Αλεξάκη. Το παραμύθι αυτό γράφτηκε χωρίς θυμό αλλά με ποιητικό θυμικό, που κάνει πιο καταληπτή κι έτσι πιο υποφερτή την κάθε τραγωδία.»
«Το έργο αποδόθηκε από την oμάδα Το Κόκκινο Δάσος υπό μορφήν αναλογίου, με σκηνοθετική τέλεια επιμέλεια της Φωτεινής Μπάνου. Δεύτερο κατόρθωμα της ομάδος, της σκηνοθέτιδος και του συγγραφέα (που συνόδευσε το έργο του με σωστές μουσικές επιλογές): η παράστασις, από την αρχή του έργου δεν ήταν ανάγνωσις, αλλά εκατό τοις εκατό θέατρο. [...] όλοι εμείς οι ακροαταί βλέπαμε ακόμα και με κλειστά μάτια αυτές τις νέες ηθοποιούς, να παίζουν — ή μια καλύτερη από την άλλη — σαν να παίζανε επί κανονικής σκηνής, τους ποιητικούς ρόλους τους.»
Πάρις Τακόπουλος («Ηλιαία», Ιούνιος 2010)
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΊΑ / ΚΡΑΤΉΣΕΙΣ
Θεατρική ομάδα Το Κόκκινο Δάσος
Κύπρου 91Α, 113 64 Αθήνα
69.45.34.84.45
69.45.07.51.24
SIX D.O.G.S
Αβραμιώτου 6-8
Αθήνα, Μοναστηράκι
210 32 10 510
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου